Karaciğer biyopsilerinde hepatosit sitoplazması içerisinde lenfosit benzeri bir hücrenin görülmesi, emperipolesis açısından dikkat çekici bir bulgudur. Özellikle otoimmün hepatit ile ilişkilendirilen bu görünüm, hepatositler ve immün sistem arasındaki hücresel etkileşimleri yansıtır. Ancak iki boyutlu histolojik kesitlerde bir lenfositin gerçekten hepatosit içerisine yerleştiğini göstermek her zaman kolay değildir.
Günümüzde emperipolesisin değerlendirilmesinde rutin hematoksilen-eozin (H&E) boyasından immünohistokimyasal yöntemlere, konfokal mikroskopiden elektron mikroskobisine kadar farklı teknikler kullanılmaktadır. Bu yöntemlerin sağladığı bilgiler ve sınırlılıkları birbirinden farklıdır.
Emperipolesis nedir?
Emperipolesis, bir hücrenin başka bir hücrenin içerisinde bulunmasıyla oluşan hücre-içinde-hücre (cell-in-cell) görünümünü tanımlayan morfolojik bir kavramdır.
Klasik emperipolesis tanımında içeri alınan hücre başlangıçta bütünlüğünü korur. Bu durum, apoptotik hücre kalıntılarının makrofajlar veya diğer hücreler tarafından fagosite edilmesinden farklıdır.
Karaciğerde en çok incelenen emperipolesis şekli, lenfositlerin hepatositler içerisinde bulunmasıdır. Çalışmalarda bu lenfositlerin önemli bir bölümünün CD8 pozitif T hücreleri olduğu gösterilmiştir.
Ancak hepatosit içindeki bütün lenfositlerin aynı biyolojik süreçle ilişkili olmadığı bilinmektedir. Bazı hücre-içinde-hücre olayları lenfositin hücre içi yıkımıyla sonuçlanırken bazıları immün düzenleme mekanizmalarıyla ilişkili olabilir.
Otoimmün hepatitte emperipolesisin önemi
Emperipolesis geçmişte otoimmün hepatitin karakteristik histolojik özellikleri arasında değerlendirilmiştir. Bunun temel nedeni, otoimmün hepatit olgularında bu görünümün görece sık bildirilmiş olmasıdır.
Miao ve arkadaşlarının 2015 yılında yayımladığı araştırmada, yaklaşık yüz otoimmün hepatit olgusu ile farklı nedenlere bağlı karaciğer hastalıklarından oluşan daha geniş bir kontrol grubu karşılaştırılmıştır.
Otoimmün hepatitli hastaların yaklaşık üçte ikisinde emperipolesis tanımlanırken, ilaç ilişkili karaciğer hasarında bu oran yaklaşık dörtte bir düzeyindedir. Primer biliyer kolanjit ve kronik hepatit B olgularında ise yaklaşık her beş-altı hastadan birinde benzer görünüm bildirilmiştir.
Araştırmada emperipolesisin serum transaminaz düzeyleri, nekroinflamatuvar aktivite ve fibrozis ile ilişkili olabileceği belirtilmiştir. Ayrıca hücre içi yerleşim gösteren lenfositlerin büyük bölümünün CD8 pozitif T hücreleri olduğu gösterilmiştir. [1]
Bununla birlikte daha sonraki araştırmalar emperipolesisin otoimmün hepatite özgüllüğü konusunda farklı sonuçlar ortaya koymuştur.
Balitzer ve arkadaşlarının çalışmasında emperipolesis, otoimmün hepatit olgularının yaklaşık üçte ikisinde, primer biliyer kolanjit olgularının yaklaşık yarısında ve otoimmün olmayan akut hepatit olgularının yaklaşık dörtte üçünde izlenmiştir. [2]
Bu farklılıklar emperipolesisin görülme sıklığının yalnızca etiyolojiye değil; inflamasyonun şiddetine, histolojik değerlendirme yöntemine ve kullanılan morfolojik kriterlere de bağlı olabileceğini düşündürmektedir.
Güncel tanısal yaklaşım
2022 yılında yayımlanan Uluslararası Otoimmün Hepatit Patoloji Grubu konsensüsü, emperipolesis ve hepatosit rozetlerinin otoimmün hepatit için özgül olmadığını vurgulamıştır. [3]
2025 EASL kılavuzunda da bu bulguların otoimmün hepatit için tipik ve ayırt edici özellikler olarak değerlendirilmemesi gerektiği belirtilmiştir. Bununla birlikte saptandıklarında nekroinflamatuvar hasarın şiddeti hakkında dolaylı bilgi sağlayabilirler. [4]
Dolayısıyla emperipolesis tek başına otoimmün hepatit tanısı koydurmaz. Klinik, serolojik ve diğer histopatolojik bulgularla birlikte yorumlanmalıdır.
1. H&E kesitlerinde emperipolesis nasıl aranmalı?
Rutin karaciğer biyopsisinde emperipolesis araştırmasının başlangıç noktası H&E boyalı kesitlerdir.
Mikroskobik incelemede hepatosit sitoplazması içerisinde bulunuyor gibi görünen, nükleer bütünlüğünü korumuş küçük inflamatuvar hücreler araştırılır.
Özellikle lobüler inflamasyonun belirgin olduğu bölgeler dikkatle değerlendirilmelidir. Ancak yoğun inflamasyonun bulunduğu alanlarda hücrelerin birbirine yakın yerleşimi, yanlış yorumlara neden olabilir.
Gerçek emperipolesis lehine değerlendirmede inflamatuvar hücrenin hepatosit sitoplazması tarafından çevrelenmiş olması önemlidir. Lenfositin yalnızca hepatosit yüzeyine temas etmesi veya iki hepatosit arasında bulunması yeterli değildir.
Ayrıca lenfosit morfolojisinin korunmuş olması beklenir. Nükleer parçalanma gösteren apoptotik cisimcikler, karyorektik debris ve fagosite edilmiş hücresel kalıntılar emperipolesisten ayrılmalıdır.
İki boyutlu kesitlerin oluşturduğu sorun
Hepatosit ile lenfosit farklı düzlemlerde bulunmasına rağmen histolojik kesitte üst üste gelebilir. Böylece gerçekte hücre dışında bulunan bir lenfosit, hepatosit sitoplazması içerisindeymiş gibi görünebilir.
Bu duruma yalancı hücre-içinde-hücre görünümü denebilir.
Özellikle hücrelerin yoğun olduğu alanlarda yalnızca tek bir H&E kesitine dayanarak kesin emperipolesis tanımlanması güçtür.
Balitzer ve arkadaşlarının çalışmasında da ışık mikroskobuyla yapılan morfolojik değerlendirmenin sınırlılıkları vurgulanmış, gerçek hücre içi yerleşimin belirlenmesinde ileri görüntüleme yöntemlerinin önemi tartışılmıştır. [2]
2. Seri kesitler tanısal güveni artırabilir mi?
Şüpheli emperipolesis odağının farklı histolojik düzeylerde değerlendirilmesi, rutin laboratuvarda kolay uygulanabilecek yöntemlerden biridir.
Ardışık kesitlerde lenfositin hepatosit ile ilişkisinin incelenmesi, bazı yalancı hücre-içinde-hücre görünümlerinin ayırt edilmesine yardımcı olabilir.
Bununla birlikte seri kesitlerin önemli sınırlılıkları vardır.
Rutin olarak hazırlanan birkaç mikrometre kalınlığındaki kesitlerde küçük lenfositler sonraki düzeylerde kaybolabilir. Ayrıca farklı düzlemlerdeki hücrelerin birbirine komşu olması, seri kesitlerde de gerçek hücre içi yerleşim izlenimi verebilir.
Bu nedenle seri kesitler morfolojik değerlendirmeyi destekleyebilir, ancak üç boyutlu doğrulamanın yerini tamamen alamaz.
3. İmmünohistokimya ile emperipolesis araştırılması
İmmünohistokimyanın temel amacı, emperipolesis görünümünü oluşturan hepatosit ile inflamatuvar hücreyi birbirinden ayırarak değerlendirmeyi kolaylaştırmaktır.
Bu amaçla farklı hücresel komponentleri işaretleyen belirteçlerden yararlanılabilir.
CD3 ve CD8
CD3, T lenfositlerin tanımlanmasında kullanılan temel belirteçlerden biridir.
CD8 ise sitotoksik T hücrelerinin değerlendirilmesine yardımcı olur. Karaciğerdeki emperipolesis araştırmalarında CD8 pozitif lenfositlerin önemli bir yeri bulunduğundan, bu belirteç özellikle yararlıdır.
Ancak CD8 pozitif bir lenfositin hepatosite çok yakın bulunması veya onunla üst üste gelmesi, gerçek intrastoplazmik yerleşimin kesin kanıtı değildir.
CK8/18
CK8 ve CK18, normal hepatositlerde bulunan temel sitokeratinlerdendir.
CK8/18 immünohistokimyası, hepatosit sitoplazmasının işaretlenmesine olanak sağlayarak lenfosit ile hepatosit arasındaki anatomik ilişkinin değerlendirilmesini kolaylaştırabilir.
Hepatosit içerisindeki lenfosit şüphesi bulunan alanlarda CD8 ve CK8/18 boyamalarının birlikte incelenmesi bu nedenle yararlı bir yaklaşımdır.
Miao ve arkadaşlarının araştırmasında da sitokeratin ve lenfosit belirteçlerinden, hücrelerin birbirleriyle ilişkisini değerlendirmek için yararlanılmıştır. [1]
Çift immünohistokimyasal boyama
Aynı doku kesitinde farklı kromojenlerle iki hücre popülasyonunun gösterilmesi, ayrı kesitlere uygulanan tekli boyamalardan daha iyi anatomik korelasyon sağlayabilir.
Örneğin CD8 ve CK8/18 çift boyamasıyla lenfosit ve hepatosit sitoplazması farklı renklerde görüntülenebilir.
Böylece hepatosit sitoplazması tarafından çevrelenmiş görünen CD8 pozitif hücrelerin belirlenmesi kolaylaşabilir.
Bununla birlikte çift kromojenik boyamanın bazı sınırlılıkları vardır.
Hepatosit sitoplazmasındaki keratin ağının boyanması, hücrenin tüm membran sınırlarını sürekli biçimde göstermez. Ayrıca iki boyutlu görüntülemeden kaynaklanan süperpozisyon sorunu devam edebilir.
CD8 ve CK8/18 çift boyaması, araştırma veya tanısal destek amacıyla kullanılabilecek bir yöntemdir; ancak emperipolesis için standartlaştırılmış ve kesin doğrulama sağlayan bir test değildir.
4. Konfokal mikroskopi: Üç boyutlu yerleşimin gösterilmesi
Konfokal mikroskopi, emperipolesisin gerçek hücresel konumunun araştırılmasında daha güçlü bir görüntüleme yaklaşımıdır.
Bu yöntemde hepatositler ve inflamatuvar hücreler farklı floresan işaretleyiciler kullanılarak gösterilebilir.
Örneğin hepatosit sitoplazması CK8/18, T lenfositler CD8 veya CD3 ve hücre çekirdekleri DAPI ile işaretlenebilir.
Hücre membranları arasındaki ilişkinin araştırılması için β-katenin gibi membranla ilişkili belirteçlerden de yararlanılabilir.
Z-stack görüntüleme
Konfokal mikroskobun en önemli avantajlarından biri, dokunun farklı derinliklerinden optik kesitler alınabilmesidir.
Bu görüntülerin bir araya getirilmesiyle Z-stack oluşturulur.
Ardından görüntüler farklı düzlemlerde incelenebilir. Özellikle X-Z ve Y-Z ortogonal kesitler, lenfositin hepatosit ile üç boyutlu ilişkisini anlamak açısından yararlıdır.
Böylece lenfositin hepatositin önünde veya arkasında mı bulunduğu, yoksa gerçekten sitoplazma içinde çevrelendiği mi araştırılabilir.
Kalın histolojik kesitlerin avantajı
Davies ve arkadaşlarının 2019 tarihli araştırmasında, yaklaşık 30 mikrometre kalınlığındaki parafine gömülü karaciğer kesitlerinde hücrelerin üç boyutlu ilişkisi değerlendirilmiştir.
Çalışmada β-katenin işaretlemesi, konfokal görüntüleme ve ortogonal kesit analizlerinden yararlanılmıştır. [6]
Kalın kesitler, hücrelerin hacimsel ilişkisini göstermeyi kolaylaştırabilir. Buna karşılık antikor penetrasyonu, görüntü derinliği ve arka plan floresansı gibi teknik sorunlar ortaya çıkabilir.
Karaciğer dokusu özellikle lipofuskin ve diğer endojen bileşenler nedeniyle otofloresans gösterebilir. Bu nedenle uygun negatif kontroller ve gerekli durumlarda otofloresansı azaltan işlemler önemlidir.
Konfokal mikroskopi gerçek hücre içi yerleşimin gösterilmesini güçlendirse de lenfositin canlı olup olmadığını veya hücreye giriş mekanizmasını yalnızca sabit doku üzerinden kesin olarak belirlemek mümkün değildir.
5. Elektron mikroskopisinin katkısı
Transmisyon elektron mikroskopisi, hepatosit ve lenfosit arasındaki ilişkiyi ultrastrüktürel düzeyde inceleyebilir.
Bu yöntemle hücre membranları, sitoplazmik kompartmanlar, veziküler yapılar ve hücre içi yıkım bulguları ayrıntılı olarak değerlendirilebilir.
Benseler ve arkadaşlarının 2011 yılında yayımladığı deneysel araştırmada, otoreaktif CD8 pozitif T hücrelerinin hepatositlere girebildiği ve sonrasında hücre içi yıkıma uğrayabildiği gösterilmiştir. [5]
Bu gözlemler, hücre-içinde-hücre yapılarının yalnızca morfolojik bir olay değil, immün toleransla ilişkili aktif bir biyolojik süreç olabileceğine işaret etmektedir.
Elektron mikroskopisinin rutin karaciğer biyopsilerinde kullanımı ise sınırlıdır.
Örnek hazırlama gereklilikleri, teknik altyapı, küçük bir doku alanının incelenebilmesi ve maliyet gibi nedenlerle yöntem daha çok seçilmiş araştırmalarda tercih edilmektedir.
6. Emperipolesis ve enclysis: Farklı biyolojik mekanizmalar
Hepatosit içerisinde lenfosit saptanması, her durumda aynı hücresel mekanizmanın gerçekleştiği anlamına gelmez.
Günümüzde karaciğer hücreleri ile T lenfositler arasındaki bu etkileşimlerin farklı biçimleri tanımlanmıştır.
Suicidal emperipolesis
Benseler ve arkadaşları tarafından araştırılan mekanizmada, otoreaktif CD8 pozitif T hücrelerinin hepatosit içerisine girdiği ve ardından hücre içi yıkıma uğradığı gösterilmiştir. [5]
Bu süreç suicidal emperipolesis olarak adlandırılmıştır.
Deneysel bulgular, söz konusu mekanizmanın otoreaktif T hücrelerinin ortadan kaldırılması ve periferik immün toleransın sürdürülmesinde rol oynayabileceğini düşündürmektedir.
Enclysis
Davies ve arkadaşları, hepatositlerin CD4 pozitif T hücrelerini de içeri alabildiğini ve özellikle düzenleyici T hücrelerinin bu süreçte tercihli olarak tutulabildiğini göstermiştir. [6]
Bu mekanizma enclysis olarak isimlendirilmiştir.
Enclysis ile suicidal emperipolesis, ilişkili hücre popülasyonları ve hücre içi mekanizmalar açısından farklılık gösterebilir.
Özellikle enclysis araştırmalarında CD4 pozitif hücrelerin ve düzenleyici T hücrelerinin hepatositler tarafından içeri alınması dikkat çekmektedir.
Burada patolog açısından temel nokta şudur:
H&E kesitinde hepatosit içerisinde bir lenfosit görülmesi, tek başına suicidal emperipolesis veya enclysis mekanizmalarından hangisinin gerçekleştiğini kanıtlamaz.
Bu ayrım için immünfenotiplemenin yanı sıra hücre içi kompartmanların araştırılması, canlı hücre görüntüleme ve deneysel yöntemler gerekebilir.
7. Safra duktusu epitelinde emperipolesis
Karaciğerde hücre-içinde-hücre yapıları yalnızca hepatositlerle sınırlı değildir.
Özellikle primer biliyer kolanjit çalışmalarında, safra duktusu epitel hücreleri içerisinde inflamatuvar hücrelerin bulunduğu görünümler tanımlanmıştır.
Zhao ve arkadaşlarının 2020 yılında yayımladığı araştırmada, primer biliyer kolanjit olgularının yaklaşık onda altısında emperipolesis bildirilmiştir. [7]
Çalışmada safra duktusu epitel hücreleri ile CD8 pozitif T lenfositler arasındaki ilişkinin biliyer epitel hasarıyla bağlantılı olabileceği belirtilmiştir.
Bu nedenle karaciğerde emperipolesis araştırılırken konak hücrenin hepatosit mi, yoksa biliyer epitel hücresi mi olduğunun belirlenmesi önemlidir.
Safra duktusu epitelinin değerlendirilmesinde CK19; lenfositlerin gösterilmesinde ise CD3 ve CD8 gibi belirteçler yardımcı olabilir.
Biliyer epitel emperipolesisi ile hepatosit emperipolesisinin aynı kategoride değerlendirilmesi, özellikle sayısal çalışmalar açısından yanıltıcı sonuçlara neden olabilir.
8. Rutin patoloji laboratuvarında uygulanabilecek yöntem
Emperipolesisin sistematik olarak araştırılması isteniyorsa aşamalı bir çalışma yaklaşımı benimsenebilir.
İlk aşama: Morfolojik tarama
H&E kesitleri yüksek büyütmede değerlendirilerek hepatosit içinde bulunuyor gibi görünen, bütünlüğünü korumuş inflamatuvar hücreler belirlenir.
Şüpheli odakların dijital görüntülerinin kaydedilmesi, sonraki aşamalarda aynı bölgelerin değerlendirilmesini kolaylaştırabilir.
İkinci aşama: Seri kesit incelemesi
Belirlenen odakların farklı düzeylerdeki görünümü araştırılır.
Lenfositin hepatosit sitoplazması ile ilişkisi incelenir ve belirgin süperpozisyon düşündüren görünümler ayıklanmaya çalışılır.
Üçüncü aşama: İmmünohistokimyasal inceleme
CD3 veya CD8 ile T lenfositler, CK8/18 ile hepatosit sitoplazması değerlendirilir.
Laboratuvarın teknik olanaklarına göre çift kromojenik boyama uygulanabilir.
Dördüncü aşama: İleri doğrulama
Bilimsel araştırmalarda seçilmiş şüpheli odakların immünfloresan ve konfokal Z-stack görüntüleme ile incelenmesi tercih edilebilir.
Özellikle iki boyutlu görüntülerde kesin yorum yapılamayan olgularda bu yaklaşım değerli olabilir.
Beşinci aşama: Sonuçların sınıflandırılması
Rutin incelemede emperipolesis görünümünün varlığı ile üç boyutlu olarak doğrulanmış emperipolesis birbirinden ayrılmalıdır.
Araştırma amaçlı bir sınıflandırmada bulgular, emperipolesis ile uyumlu görünüm, şüpheli görünüm veya emperipolesis gösterilememesi şeklinde kaydedilebilir.
Ancak bu yaklaşımın uluslararası kabul görmüş bir emperipolesis skorlama sistemi olmadığı unutulmamalıdır.
9. Dijital patoloji ve yapay zekâ kullanılabilir mi?
Dijital patoloji sistemleri, karaciğer biyopsilerinde emperipolesis açısından şüpheli alanların belirlenmesini kolaylaştırabilecek yeni olanaklar sunmaktadır.
Özellikle tam lam taramalarında hepatositlerin ve inflamatuvar hücrelerin segmentasyonu, hücre-içinde-hücre görünümü oluşturabilecek bölgelerin otomatik olarak işaretlenmesinde kullanılabilir.
Son yıllarda otoimmün hepatit biyopsilerindeki inflamatuvar aktiviteyi değerlendiren dijital patoloji ve derin öğrenme araştırmaları yayımlanmıştır. [8,9]
Bu çalışmalar, hücresel infiltrasyonların otomatik tanınması ve nekroinflamatuvar değişikliklerin sayısallaştırılması açısından önemli bir gelişmeyi temsil etmektedir.
Ancak inflamatuvar hücrelerin tespit edilmesi ile gerçek emperipolesisin doğrulanması farklı problemler olarak değerlendirilmelidir.
İki boyutlu H&E görüntüsü üzerinde çalışan bir yapay zekâ modeli, hepatosit içinde lenfosit bulunma olasılığı yüksek odakları belirleyebilir. Buna karşılık hücrenin üç boyutlu olarak tamamen hepatosit içerisinde bulunduğunu tek bir kesitten kesin biçimde göstermesi mümkün değildir.
Bu nedenle QuPath veya benzeri açık kaynaklı dijital patoloji yazılımlarının emperipolesis araştırmalarındaki en gerçekçi kullanım alanı, başlangıçta şüpheli odakların taranması ve sınıflandırılması olabilir.
İleri bir araştırma modelinde, dijital görüntüler üzerinden belirlenen şüpheli odakların bir bölümü konfokal mikroskopiyle doğrulanarak algoritmanın performansı değerlendirilebilir.
Böyle bir yaklaşımın başarısı, kullanılan morfolojik kriterlerin açık biçimde tanımlanmasına ve doğrulama yönteminin güvenilirliğine bağlı olacaktır.
Sonuç
Emperipolesis, karaciğer biyopsilerinde inflamatuvar hücreler ile hepatositler arasındaki etkileşimi yansıtan dikkat çekici bir morfolojik bulgudur.
Otoimmün hepatitte sık görülebilmesine rağmen hastalığa özgü değildir. Güncel konsensüsler, emperipolesisin bağımsız bir tanısal kriter olarak kullanılmasından ziyade nekroinflamatuvar aktiviteyle ilişkili bir bulgu olarak değerlendirilmesini desteklemektedir.
Rutin H&E incelemesi emperipolesis araştırmasının ilk basamağını oluşturur. Seri kesitler, CD3/CD8 ve CK8/18 immünohistokimyası morfolojik değerlendirmeye katkı sağlayabilir.
Ancak gerçek hücre içi yerleşimin gösterilmesinde üç boyutlu konfokal görüntüleme daha güçlü bir yöntemdir. Elektron mikroskopisi ise hücresel ilişkinin ultrastrüktürel özelliklerini inceleme olanağı sağlar.
Dijital patoloji ve yapay zekâ uygulamaları şüpheli odakların belirlenmesi açısından umut verici olmakla birlikte, bu yöntemlerin doğrudan emperipolesis tanısını doğrulama kapasitesi henüz yeterince ortaya konmamıştır.
Karaciğer biyopsisinde emperipolesis araştırmasının temel hedefi, yalnızca hepatosit içerisinde lenfosit benzeri bir görünüm saptamak değil; gerçek hücre içi yerleşimi yalancı görünümlerden ayırmak ve bu bulgunun klinikopatolojik anlamını doğru değerlendirmek olmalıdır.
Kaynaklar
-
Miao Q, et al. Emperipolesis mediated by CD8 T cells is a characteristic histopathologic feature of autoimmune hepatitis. Clin Rev Allergy Immunol. 2015;48:226–235.
PMID: 25051956
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25051956/ -
Balitzer D, et al. Autoimmune hepatitis: review of histologic features included in the simplified criteria proposed by the international autoimmune hepatitis group and proposal for new histologic criteria. Mod Pathol. 2017;30:773–783.
PMID: 28106105
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28106105/ -
Lohse AW, et al. Consensus recommendations for histological criteria of autoimmune hepatitis from the International AIH Pathology Group. Liver Int. 2022;42:1058–1069.
PMID: 35230735
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35230735/ -
European Association for the Study of the Liver. EASL Clinical Practice Guidelines on the management of autoimmune hepatitis. J Hepatol. 2025;83:453–501.
PMID: 40348684
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40348684/ -
Benseler V, et al. Hepatocyte entry leads to degradation of autoreactive CD8 T cells. Proc Natl Acad Sci USA. 2011;108:16735–16740.
PMID: 21933957
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21933957/ -
Davies SP, et al. Hepatocytes Delete Regulatory T Cells by Enclysis, a CD4+ T Cell Engulfment Process. Cell Rep. 2019;29:1610–1620.e4.
PMID: 31693899
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31693899/ -
Zhao SX, et al. Emperipolesis mediated by CD8+ T cells correlates with biliary epithelia cell injury in primary biliary cholangitis. J Cell Mol Med. 2020;24:1268–1275.
PMID: 31851780
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31851780/ -
Socha P, et al. Quantitative digital pathology enables automated and quantitative assessment of inflammatory activity in patients with autoimmune hepatitis. J Pathol Inform. 2024;15:100372.
PMID: 38524918
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38524918/ -
Ercan C, et al. A deep-learning-based model for assessment of autoimmune hepatitis from histology: AI(H). Virchows Arch. 2024;485:1095–1105.
PMID: 38879691
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38879691/
Etiketler
#KaraciğerPatolojisi #Emperipolesis #OtoimmünHepatit #Hepatopatoloji #Histopatoloji #İmmünohistokimya #KonfokalMikroskopi #ElektronMikroskopisi #DijitalPatoloji #YapayZeka #Patoloji #LiverPathology #AutoimmuneHepatitis