Günün öne çıkan TNM9 çalışması ayrı olarak ele alındı; oradaki temel konu sınıflama ve raporlama standardıydı.
Kalan yayınlar ise daha çok morfolojik tedavi etkilerinin tanınması, yardımcı immünohistokimya, moleküler direnç mekanizmaları ve biyopsinin değişen rolü üzerinde yoğunlaşıyor. En somut bulgular, BCMA yönelimli tedaviler sonrasında bağırsakta plazma hücresi kaybı ve dermatomiyozit-lupus ayrımında IL-18 boyanmasından geliyor.
BCMA yönelimli tedaviler bağırsakta nasıl iz bırakıyor?
Toplam 73 hastanın bağırsak biyopsilerini karşılaştıran çalışmada lamina propria plazma hücresi kaybı, BCMA CAR-T sonrasında %74, teclistamab sonrasında %88 oranında görüldü; bu bulgu CD19 CAR-T ve rituksimab gruplarında daha seyrek izlendi. Kript apoptotik cisimleri ve aktif inflamasyon ise tüm tedavi gruplarında değişen oranlarda mevcuttu.
Plazma hücresi azalması BCMA hedefli tedaviye yönelik değerli bir ipucu olabilir, ancak morfolojik örtüşme tek başına uygulanan ajanı belirlemeye izin vermiyor. Bağırsak biyopsisi değerlendirilirken ayrıntılı tedavi öyküsü mutlaka istenmeli.
IL-18, dermatomiyozit-lupus ayrımında yardımcı olabilir
Otuz beş dermatomiyozit ve 32 kutanöz lupus biyopsisinde epidermal IL-18 pozitifliği sırasıyla %80 ve %34 bulundu. Dermatomiyozit için duyarlılık %80, özgüllük %66 idi. Güçlü, tam kat epidermal boyanma yalnızca beş dermatomiyozit olgusunda; boyanmanın tamamen yokluğu ise yalnızca beş lupus olgusunda görüldü.
IL-18 rutin morfoloji ve klinik korelasyonun yerini alacak bir belirteç değil. En yararlı olduğu durumlar, spektrumun uçlarındaki güçlü tam kat boyanma veya tamamen negatif sonuçlar gibi görünüyor.
Menin inhibitörü direnci moleküler izlemi gündeme taşıyor
KMT2A yeniden düzenlenmiş ve NPM1 mutasyonlu AML’de kullanılan menin inhibitörlerine direnç; hedef üzerindeki MEN1 mutasyonları, klonal evrim, epigenetik yeniden programlanma ve mikroçevresel adaptasyonla gelişebiliyor. Derleme, erken başarısızlığı güvenilir biçimde öngören doğrulanmış bir klinik testin henüz bulunmadığını vurguluyor.
Moleküler patoloji açısından ana mesaj, başlangıçtaki KMT2A ve NPM1 durumunun doğru belgelenmesi ve relaps örneklerinin değişen klonal yapı açısından dikkatle değerlendirilmesi. Ancak direnç testi için yerleşik bir refleks algoritma henüz yok.
MASH çalışmalarında biyopsinin alternatifi henüz hazır değil
VCTE, MRE ve ELF değerleri histolojik evre ve karaciğerle ilişkili klinik olaylarla bağlantılı görünse de tedaviyle oluşan değişikliklerin klinik sonuçları güvenilir biçimde öngördüğüne dair çalışma düzeyindeki kanıt sınırlı. Ölçüm değişkenliği ve siroz öncesi kohortlardaki düşük olay sayısı da önemli sorunlar.
Bu nedenle noninvaziv testler umut verici olsa da MASH araştırmalarında histoloji şimdilik temel referans olmayı sürdürüyor. Yakın gelecekte biyopsinin tamamen kaldırılmasından çok, histoloji ile standardize noninvaziv ölçümlerin birlikte kullanıldığı sonlanımlar beklenmeli.
Glandüler odontojenik kistte eksik morfoloji dışlatıcı değil
Kırk üç glandüler odontojenik kist spektrumu lezyonu ile 34 dentigeröz kistin karşılaştırıldığı çalışmada glandüler kistler daha çok anterior çenede, dentigeröz kistler ise posterior mandibulada yerleşiyordu. Gömülü veya sürmemiş diş ilişkisi dentigeröz kist lehineydi.
Özellikle insizyonel biyopside karakteristik epitelyal özelliklerin eksik olması glandüler odontojenik kisti dışlamıyor. Radyoloji ve yerleşim bilgisi morfolojiyle birlikte değerlendirilmeli. Bununla birlikte “GOC-benzeri” grupta yalnızca dört olgu bulunduğundan bu alt gruba ilişkin sonuçlar keşifsel nitelikte.
Kaynaklar
- Intestinal changes following teclistamab and CAR-T therapies. PMID: 42732998. PubMed
- IL-18 immunohistochemistry in dermatomyositis and lupus. PMID: 42732904. PubMed
- Menin inhibitor resistance in AML. PMID: 42733002. PubMed
- Noninvasive surrogate endpoints in MASH trials. PMID: 42732486. PubMed
- Glandular odontogenic cyst versus dentigerous cyst. PMID: 42732806. PubMed